Rodzina karmelitańska

Karmelici początkowo byli pustelnikami mieszkającymi w jaskiniach na Górze Karmel, położonej na terenie dzisiejszej północnej części Izraela, w pobliżu miasta Hajfa. Miejsce to zapewniało pewne bezpieczeństwo po bitwie pod Hattin w 1187 roku. Co jednak ważniejsze, oferowała ona strome zbocza i gęstą roślinność, odległe doliny oraz rozległe widoki na Morze Śródziemne lub wzgórza Galilei, sprzyjające modlitwie i refleksji. Być może najważniejsze było to, że było to tradycyjne miejsce, w którym znajdowała się studnia Eliasza, ognistego proroka, którego działania w imieniu Jahwe zostały opisane w Księdze Królów w Biblii.

Chociaż karmelici nie mają jednego założyciela ani konkretnej daty powstania, pewne jest, że do założenia zakonu doszło przed rokiem 1214, ponieważ we wrześniu tego roku zamordowano Alberta z Vercelli, patriarchę Jerozolimy i autora „formuły życia” (sposobu życia), według której mieli żyć pustelnicy. Nie wiadomo również z całą pewnością, skąd pochodzili mężczyźni osiedlający się na Górze Karmel. Być może niektórzy z nich byli krzyżowcami, którzy porzucili walkę na rzecz życia poświęconego kontemplacji. Inni byli prawdopodobnie pielgrzymami z Europy.

Począwszy od 1230 roku wielu karmelitów z Góry Karmel zaczęło powracać do swoich ojczyzn w Europie. Był to początek ruchu żebraczego w Kościele — odrzucenia wielkich klasztorów dysponujących władzą polityczną na rzecz żebraków, którzy działali wśród ludu. Karmelici, nie mogąc już prowadzić eremitycznego stylu życia, jaki prowadzili w Ziemi Świętej, stali się jednym z zakonów żebraczych, wprowadzając pewne zmiany do swojego dokumentu założycielskiego, czyli „formuły życia” Alberta.

Wraz z przyjęciem stylu życia żebraczego Zakon Karmelitów szybko się rozrastał w wielu częściach Europy. Jego dwoma inspirującymi postaciami byli prorok Eliasz oraz Maryja, Matka Jezusa. Obie te postacie do dziś odgrywają znaczącą rolę w duchowości i działalności Zakonu.

W 1454 r. dekret lub bulla “Cum nulla” papieża Mikołaja V zezwoliła na przyjmowanie kobiet do zakonu karmelitanów. Już wcześniej kobiety przyłączały się do zakonu na mocy różnych dekretów. Dało to początek formalizacji struktury, umożliwiając powstanie klasztorów zamkniętych, które ostatecznie zaczęto określać – choć obecnie termin ten jest już w dużej mierze nieużywany – mianem “Drugiego Zakonu”. Pozwoliło to również osobom świeckim na przynależność do Zakonu poprzez bractwa i stowarzyszenia, a także wspólnoty świeckie, najczęściej nieklaszztorne, zgrupowane pod nazwą „Trzeciego Zakonu”.”